پيامي به دوستان (3)
ـــــــــــــــــــــــــــــــ
بهاره اميدي

به آقاي بينش معاصر: بسيار خوش‎حالم كه هر آن چه گفتيد مورد قبول من است و برخي را حتي در مطلب قبلي مي‎خواستم بياورم كه خلاصه كردم. بله شما درست مي‎گوييد. ما نمي‏توانيم فرض كنيم رسالتي بر دوش ماست. اما به خاطر دل خودمان هم كه شده ممكن است بخواهيم به ديگران كمك كنيم. به قول نيچه رحيمان ابله‎ترين مردم دنيايند و مرا البته خوش آيد كه در اين گروه جاي گيرم. رنج كشيدن نيز تا جايي كه باعث خرد شدن و مسخ آدم نشود باعث تعالي آدمي است.
در مورد توصيه‏ي شما هم من كاملا درك مي‎كنم كه منظور شما چه بوده است و به قول شما هر كسي خود مي‎سنجد كه برود يا بماند. اما من فقط تعجب كردم. همين. تعجب هم كه اشكالي ندارد. بعد از شنيدن استدلالات شما هم تعجبم برطرف شد. به همين راحتي. اصلا ما كه نبايد در كامنت‎ها يك‎سره هم را تاييد كنيم. بگذاريد كمي هم بحث كنيم. :-) اميدوارم ناراحتتان نكرده باشم.
به آقاي كورش علياني: دو ريالي افتاد. در مورد موضع من هم كاملا حق با شماست. من سياسي نوشتم و شما خير. به قول دكتر سروش شما در اين دعوا نگاه نوع دوم داريد و من نگاه نوع اول. دكتر مي‎گفت كه از قديم به هنگام تماشاي مسابقات فوتبال دانشگاه هر دو تيم را تشويق مي‏كرده و اين مايه‎ي ناراحتي دوستانش بوده است. از اين كه نگاه به اين بزرگي داريد بسيار خوش‎حالم. اما من ندارم. اين را هم بگذاريد به حساب دل كوچكم. مباحثه با شما هم افتخاري بود براي من.