چند کلمه حرف حساب
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
س.ع.دشمن شناس
اشاره : اين يک مانيفست نيست ، شما اسمش را درد دل کوتاه بگذاريد
دوستان! شرايط همينيه که مى بينيد. احتياجى هم به يادآورى نيست. اسمش رو بذاريد يک مشکل ، مساله يا هر چيز ديگه . بالاخره بايد حلش کنيم. راه حل هم داغ و درفش و خون و خونريزى نيست. کنار گود نشستن هم نيست. تعريف و تمجيد از حرکت هاى آشتى جويانه هم نيست. نکنه يک دو سه سال هم اينجورى بگذره که ما يقين کنيم که ما خودمون بايد از اول يک فکرى به حال خودمون ميکرديم. زياد از حد خوشبين نباشيد . با آمدن راست سنتى و راست مدرن و راست رهبرى به مجلس گشايشى اتفاق نخواهد افتاد. ابراهيم يزدى به درستى گفت: الگوى چين يک شوخى است . اصلا چطور ميتوان بر مردم ما که زمين تا آسمان با چينى ها فرق دارند ، با مدل چينى حکومت کرد ؟ اين ها يک پاتيناژ شرعى را نتوانستند تحمل کنند چطور انتظار داريد که فضاى آزادى هاى اجتماعى به طور شفاف و قانونى باز شود؟ چرا قبول دارم، از تک تک آزادى هاى اجتماعى به عنوان اهرم فشار پليسى استفاده ميکنند. مگر الان ماهواره، پورنوگرافى، خانم بازى، دود، مواد، قرص، عرق اسلامى، قمار و خيلى چيز هاى ديگه در ايران قانونا آزاد شده ؟ نه. ولى چون به نفع شونه اونها رو آزاد گذاشتند اما به عنوان اهرم فشار هم ازش استفاده ميکنن. وقتى ميخوان حالگيرى کنن از اين اهرم ها استفاده ميکنن. وقتى فضا پليسى باشه و معلوم نباشه که کدام کار قانونيه کدام غير قانونى ميخواهم هفتاد سال سياه آزادى اجتماعى نباشه. ما بحثمون صد ساله قانونه قانون . از وقتى عين الدوله بازرگان ها رو به چوب بست ، بحثمون اينه که: عمو سيبيلو لااقل بگو چرا ميزنى آخه!
خلاصه و مختصر و مفيد : نه غمباد بگيريم ، نه بيخودى دلمون رو به آينده خوش کنيم. آينده رو خود ما مى سازيم. فراموش نکنيد که ما از اونها هميشه جلوتريم. آينده از آن ما است . همه اميدوار باشيم و به اندازه جابجا کردن ران ملخ هم که شده در جنبش دموکراسى خواهى شرکت کنيم.
