موتورهاي سوخته‎ي سياست
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
بهاره اميدى

امروز روز ملي ايران است. سياست‎مداران بسياري از كشورها اين روز را به دولت و ملت ايران تبريك مي‎گويند. تمام شهرها چراغاني شده است و اما مردم فقط خوشحال از چهار روز تعطيلي پشت سر هم! سياست‎مداران در تب و تاب انتخابات و روشن‎فكران اپوزيسيون در تكاپوي تحريم و مردم بي‎خيال از اين ماجرا كه چه دخلي به ما دارد؟ مردمي كه رفتارشان هميشه تا دقيقه‎ي نود غير قابل پيش بيني است و معلوم نيست اين بار چه آشي براي آناني كه هميشه مردم و شعور مردم را به سخره گرفته‎اند پخته‎اند. آششان پر روغن باد!
پريروز رفتم دانشگاه ... با يكي از عزيزترين استادان قديمم ملاقات كردم. آن قيافه‎ي هميشه خندان اميدوار را نديدم. تا بيايم از علت بپرسم، او خود شروع كرده بود به شكوه و شكايت از اين كه رد صلاحيت شده بود به جرم عدم اعتقاد به مباني اسلام و من ناگهان در دلم چيزي فرو ريخت كه اگر او به مباني اسلام اعتقادي ندارد، پس من و امثال من چگونه نام مسلمان بر خود نهاده‎ايم و لابد مرتديم و البته خيالم راحت شد آن وقت كه به ياد آودردم كه براي مسلمان بودن فقط و فقط ادعاي شخص مهم است و من و او هم كه كمي مدعي مسلماني هستيم. توضيحات بيش‎تر نشان داد كه علت رد صلاحيت او اين بوده كه تنها رقيب قابل اعتنا براي كانديداي بي‎سواد جناح راست در آن شهر كوچك بوده است و با رد صلاحيت او يك انتخابات رقابتي از نوع جنتي و با حضور چندين كوتوله در برابر آن مرد نامحترم برگزار و ورود آن كانديداي مورد نظر به مجلس تضمين مي‎شود. جالب است كه استاد عزيز من كه بسيار دوستش مي‏دارم وابسته به هيچ گروه سياسي هم نيست و يك كانديداي كاملا مستقل است. بگذريم. مي‎دانم دارم قصه‎ي تكراري براي‏تان مي‎گويم. پس همين نكته‎ي آخر را هم بگويم و به مورد بعدي بپردازم كه همسر اين آقاي دكتر ? كه خود استاد دانشگاه است - به هنگام ازدواج اين بند را در عقدنامه گنجانده بود كه پس از پايان تحصيلات‏مان بايد به ايران برگرديم و آقاي دكتر مي‎گفت كه سالي هست كه مي‎گويد ديگر اين جا، جاي ماندن نيست و البته دكتر هم حالا با او هم‎عقيده بود و فكر نمي‎كنم استدلال‎ها و التماس‎هاي من هم كارگر شده باشد. يك هيچ به نفع آقاي خامنه‎اي كه مي‎خواهد با جنتي، ذوالنور، الله كرم، ده نمكي، سعيد عسكر و همه‏ي سعيدهاي ديگر نهضت نرم‎افزاري راه بياندازد. اي تف بر اين دورويي!
دي‎شب به خاطر عزيزي كه بسيار دوستش مي‎دارم رفتم عروسي. بگذريم كه ياد همسر اول اين دوست مهربان داشت ديوانه‎ام مي‎كرد كه از عشق مي‎گفت و مبارزه مي‎كرد و دست‎گير شد و شكنجه شد و معتاد شد و همه چيز را خراب كرد و رؤياهاي بسياري را به باد داد و ديگر او يك مرده است هر چند من همين اندك بيداري‎ام را مديون اويم. دي‎شب رفته بودم عروسي و بغض در گلو داشتم و پس از سال‎ها پسر دايي‎ها و دختر خاله‎ها و ديگران دور هم جمع شده بوديم و آن 10 ساله‎ي كوچولوي دوست داشتني كه 9 سال بود نديده بودمش و هر چه فكر كرد اسمم يادش نيامد. اما عروسي به قول معروف امروزي و مدرن بود و من كه يكي دو سال بود در چنين مجلسي شركت نكرده بودم در شگفت ماندم از سرعت وحشت‎ناك تحولات اجتماعي و ديدم كه حتي رفتار خواهر كوچكم و طرز لباس پوشيدنش و آرايش كردنش و رقصيدنش با پسر ها برايم عجيب است. برايم جالب بود كه 10 نفر در سنين پانزده تا بيست و سه در يك فضاي چهار متري آن چنان شاد و تند برقصند و شاد باشند و هم‎كلام شوند كه انگار در پارك قدم مي‏زنند. آن وقت بود كه فهميدم سرعت تحولات اجتماعي خيلي سريع‎تر از اين است كه سياست‎مداران ما به گردش هم برسند. اين بچه‎ها دارند به طرز فوق‎سريعي عوض مي‎شوند و آقايان برخي هنوز در خيالات خام غوطه مي‎خورند. حالا كه اين را مي‏بينم با خود مي‎گويم آناني كه خواب جامعه‏ي توحيدي بي‎طبقه را مي‎بينند خدا بيدارشان كند! بعد با خودم اين پسرها و دخترها را مجسم كردم در لباس رسمي مدرسه كه مانتو و شلوار و مقنعه و پيراهن و شلوار ساده است و باز مجسم كردم كه دبير بينش اسلامي دارد برايشان چه مي‎گويد و با خود فكر كردم كه اين بچه‎ها در دل خود چه قدر اينان را مسخره مي‎كنند و يا شايد حتي قضيه از اين هم جالب‎تر باشد و اصولا توجهي به او نكنند و در افكار خود غرق باشند و ديگر دبير بينش اسلامي و استاد معارف مرده‎اند.
دي‎شب و پرشب و شب‎هاي ديگر بغض گلويم باز نشده است و منتظر اول اسفند امسال و سال‎هاي آينده‏ام كه مجسمه‏ي مستبد درون‎مان را سرنگون كنيم و ديكتاتورها را وادار به پذيرش راي ملت كنيم و منتظرم ببينم وقتي دكتر ... و همسرش با چشم گريان ايران را ترك مي‏كنند چه كسي جاي‎گزينشان مي‎شود و در مجلس عروسي دخترانم بچه‎ها چه خواهند كرد و ما كي مي‎خواهيم بفهميم كه دنيا عوض شده است؟ شايد سالي ديگر عقل به سر هاي سبك‎مان بازگردد. آمين!